Η προτεινόμενη λύση για το ναό που χωροθετείται στο βορινό τμήμα της Πανεπιστημιούπολης ,χαρακτηρίζεται από μορφολογική και κατασκευαστική λιτότητα,ώστε επεμβαίνοντας στο φορτισμένο ιστορικά και θρησκευτικά, περιβάλλον της περιοχής,να διαφοροποιείται μεν από την υπάρχουσα μορφή ναών,όμως να μη διασπά την ιστορική συνέχεια που χαρακτηρίζει αυτήν την περιοχή.
Το ναό συνθέτουν οι απλές γεωμετρικές φόρμες ενός κυλίνδρου που τον διαπερνά ένας αξονικός διάδρομος.Ο διάδρομος αυτός από μπετόν, λειτουργεί αρχικά ως είσοδος, τέμνει το μονόκλιτο χώρο του ναού και καταλήγει σε μία επιμήκη συμμετρική ως προς τον κυρίως ναό δεξαμενή ίδιου μήκους με το τμήμα του άξονα της εισόδου και υπερυψωμένη μόνο πέντε εκατοστά από το έδαφος,γεμάτη νερό.
Το ιερό τονίζεται με την απόληξη του επιμήκη άξονα και εξαίρεται με το σταυροειδές άνοιγμα,που επιτρέπει στο φως, να εισχωρεί στο εσωτερικό, καθώς και με την υπερύψωση της οροφής.Ο τονισμός και η προβολή του ιερού έχει αντιστοιχία με τη λειτουργική του θέση και πιστοποιεί την ανάγκη ανάδειξης του εσωτερικού χώρου του ιερού,που φωτίζεται και από άλλο ένα άνοιγμα στην οροφή δημιουργώντας στους εκκλησιαζόμενους την ιδιαίτερη εντύπωση της ιερότητας του χώρου.
Η λύση εξαιρετικά απλή στη σύλληψή της προτείνει μια αφαιρετική και αυστηρή αντιμετώπιση για το ναό και το άμεσο περιβάλλον του με σεβασμό στη μνημειακότητα και θρησκευτικότητα του τοπίου.Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στα υλικά,ξύλο μπετόν και γυαλί και στο φυσικό φωτισμό του κτηρίου.