Βγαίνοντας από τον σταθμό του μετρό, εκτείνεται μπροστά μου η δεύτερη πλατεία του σχεδίου των Κλεάνθη και Shaubert, που αρχικά ονομαζόταν κήπος των Μουσών, μετονομάστηκε σε πλατεία των Ανακτόρων και αργότερα με την ψήφιση του Συντάγματος από την Α΄ Εθνοσυνέλευση κατέληξε, στη σημερινή της ονομασία, να λέγεται πλατεία Συντάγματος.
Η γρήγορη ανάγνωση του χώρου δείχνει τόπο τουριστικό, κόμβο κυκλοφοριακό και συγκοινωνιακό – είσοδος μετρό, στάσεις τραμ, σημείο συγκέντρωσης των κατοίκων και όχι μόνο, με αλόγιστα και απερίσκεπτα τοποθετημένα ‘παρτέρια’ νερού που καταλήγουν σε σχάρες συλλογής απορριμάτων. Εικόνα απαράδεκτη αυτή η τελευταία, για ένα από τα κύρια συστατικά στοιχεία του ευρωπαϊκού αστικού χώρου, την πλατεία. Εικόνα απαράδεκτη γενικά.
Η πλατεία Συντάγματος βρίσκεται στο κέντρο της δραστηριότητας του αθηναϊκού βίου, κόμβος που ενώνει την Πλάκα, την Ακρόπολη, τη Μητρόπολη, τον Εθνικό κήπο, την οδό Ερμού και το Κολωνάκι. Είναι η πλατεία που δεν κοιμάται ποτέ. Συνδεδεμένη με το κτήριο των ανακτόρων αρχικά, και του Kοινοβουλίου σήμερα, στα πόδια του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη, είναι το κέντρο της σύγχρονης πόλης. Το πνεύμα και ο χαρακτήρας της προηγούμενης νεοκλασσικής πλατείας, τείνουν να χαθούν στη νέα πραγματικότητα. Ρακένδυτοι επαίτες κοιμούνται στα παγκάκια, που η φθορά και η έλλειψη συντήρησής τους είναι εμφανής. Η κακοποίηση είναι έκδηλη και από την απουσία τέχνης. Η πλατεία είναι εξ΄ορισμού ένας ανοικτός δημόσιος χώρος που πρέπει να υπηρετεί τις λειτουργικές ανάγκες της πόλης, να απαντά σε αξιώσεις γοήτρου και σε αφαιρετικούς κώδικες που την αναδεικνύουν....Συνέχεια άρθρου...