Το ρολόι μου δείχνει 11.20΄και οι γόπες από τσιγάρα σε πεζοδρόμιο της οδού Σταδίου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι το μέτρο της απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους εφαρμόζεται με αυστηρότητα. Η μισοπεθαμένη ατμόσφαιρα της Αθήνας από τη ζέστη και τα πήγαινε-έλα της τρόικας δημιουργεί ένα κλίμα δυσφορίας, αποπνικτικό.
Ο δρόμος εκτείνεται μπροστά μου σαν ταινία του Αντρέι Ταρκόφσκι, ένα μωσαϊκό φτιαγμένο από χρόνο. Η Αθήνα μεταπολεμικά κτίστηκε πρόχειρα, χωρίς σχέδιο, με γνώμονα όχι τους κατοίκους της, αλλά αποκλειστικά το κέρδος. Έτσι, η αστική συνείδηση δεν αναπτύχθηκε ποτέ. Η συνεχής ανομοιόμορφη επιφάνεια της όψης των κτηρίων διακόπτεται στο νούμερο 50. Είναι το Μέγαρο Αθηνογένους με την αξιοσημείωτη νεοκλασσική σύνθεση που οικοδομήθηκε κάπου μεταξύ 1875-1880, κάηκε από τη φωτιά που έβαλαν κουκουλοφόροι το 2008, και έκτοτε καταρρέει με ακρωτηριασμένη την οροφή. Στέκομαι απέναντι σκεπτική και κοιτάζω προσεκτικά: εύκολα διακρίνει κανείς τις σκάλες που συνδέουν τα αιωρούμενα μέρη του κτηρίου και τα ξηλωμένα μαρμάρινα στοιχεία της όψης συνθέτουν την εικόνα των καταστροφών και των αλλοιώσεων που έφεραν οι βανδαλισμοί. Ένα μικρό μόνο μέρος του ορόφου έμεινε ανέπαφο. Η σκόνη έχει κατακαθίσει δηλώνοντας την απαξίωση και εγκατάλειψη, αλλά και την κακοποίηση από ανεξέλεγκτες παρεμβάσεις.Προχωρώ προς την Ακαδημίας και τα χνάρια των καταστροφών επαναλαμβάνονται αέναα, προδίδοντας την απουσία της αρχιτεκτονικής υπόστασης στο δομημένο περιβάλλον. Ξανακατεβαίνω στη Σταδίου. Στο νούμερο 23, το τριώροφο εκλεκτικιστικό κτήριο που στέγαζε τη Marfin Bank, τα ίδια....Συνέχεια άρθρου...